Feestend door het leven, de “vrijheid” beleven en als het dan uiteindelijk niet bevalt, kom je dan net als de verloren zoon weer terug naar huis? 

Ik schrijf over wat ik echt meemaak, dat maakt dat mijn gedichten / gedachten soms moeilijk zijn voor anderen, maar vaak ook herkenbaar voor velen. In ons gezin is veel gebeurd, leuke, mooie, maar ook heftige momenten. Verlaten, alleen, samen. Maar nooit echt compleet.

Bovenstaande foto is een uitsnede van de foto op het boek van Henry Nouwen, Eindelijk thuis. Wanneer je goed naar het originele schilderij kijkt, dan vallen de twee verschillende handen je op. De één grof, de ander fijn.

Gedicht: De verloren zoon

Het leven moet een feest zijn

Zo een van laat mij mijn eigen gang maar gaan

Laat mij doen wat ik wil

Maar is dat wel zo, doe je dat ook

Beïnvloedbaar 

Gedreven door falen in jouw ogen

Gedreven door…….

Gedreven, ja waardoor, ik zou het niet weten

En dan als je eens tot inkeer komt 

Kom je dan met hangende pootjes terug

Zullen wij zo zijn als de vader in het schilderij van Rembrandt

De strenge vaderhand aan de ene kant

De zachte moederhand aan de andere kant

Respect van de vaderhand om van iemand te houden

Weet hebben van de individualiteit van elk persoon

Maar ook de liefdevolle zachte hand van de moeder niet te vergeten

Ze streelt je wanneer je het moeilijk hebt

Haar zachte hand om je te begeleiden in je leven

En toch

Ben ik dan in deze de oudste zoon

Structuur in het leven 

Één en één is  twee

Samen door het leven 

Alles op orde, zodat niets wordt vergeten

Ik ben de jongste in het gezin 

Ergens ging er iets fout

Zullen wij net als in dit Bijbelse verhaal

Net als de vader zijn

En zeggen welkom verloren zoon

Een feestmaal bereiden

Of zal voor goed onze wegen scheiden

Wij leven namelijk in een andere tijd