Ik ben er al doorheen gezakt
Het water tot ver boven mijn haren
De golven slaan over mij heen
Verdrinken zal ik niet, ik blijf hopen
Rust is nog ver te zoeken
De storm waait met kracht over mij heen
En toch blijf ik zwemmen

Misschien tegen beter weten in
De zee is te diep
En als ik stop met ploeteren
Dan zak ik vanzelf verder naar de bodem

Golven van verdriet overmannen
Niemand die het ziet
Want ik toon een glimlach
Terwijl jij mij ziet
Maar het stormt in mijn leven, stil verdriet

De golven zo hoog, de zee te diep
Wanneer ik maar blijf spartelen is niemand die het ziet
Zij blijven mooi weer spelen
Niemand die naar je omkijkt
Als jij daar ligt te spartelen

Enorm verdriet
De golven zullen overgaan
Ik blijf spartelen tot die tijd
Dan sleur ik jouw het diepe in
Ervaar je mijn verdriet

Waaraan heb ik dit verdient
En jij niet…



Jeroen den harder – 4 maart 2019