Heb jij dat soms ook weleens? Zo een opgesloten gevoel, dat je niet meer eruit komt, dat je opgesloten zit in een lichaam die niet doet wat je wil, of een geest die vastzit? Dat je even niet meer vrij bent om te doen wat je wil? Dat je echt opgesloten zit, af en toe naar buiten kan om een beetje te luchten, soms bezoek ontvangt, maar er constant een hek is waar je niet doorheen kan? Bovenstaand is een foto van een gevangenis bij Wortel/Hoogstraten België, uit 1850 welke nu nog dienst doet als gevangenis.
Gedicht: Opgesloten gevoel
Opgesloten gevoel
Zo één waarbij je er zelf niet uitkomt
Dat je lichaam niet meer doet
Wat je kop zou willen
Dat je geest overstroomt van plannen
Maar het niet mogelijk is om uit te voeren
Dat het voelt alsof er een hek op je heen zit
Je wel kan zien wat er buiten gebeurd
Maar jij niet naar buiten kan
Af en toe slechts een uurtje bezoek ontvangt
Net als die gevangenen even een uurtje mag luchten
Het is toch te hopen dat je dan, op een dag
Door dat hek heen kan
Naar buiten kan wandelen en niet meer terug hoeft te komen
Dat je vrij mag zijn
In het licht mag staan
Lekker je eigen weg mag en kan gaan
Weg met dat nare
opgesloten gevoel!
©Jeroen den Harder – 2 juli 2018
