Vrienden zoek je uit, soms komen ze zomaar in je leven, totaal onverwacht. Soms kan het zomaar gebeuren dat je iemand al jaren kent voor hij echt in je leven komt. Regelmatig ging ik vroeger even bij hem langs op kantoor. Ik was nog een jochie, hoe oud was ik nou eenmaal, Ik was net een tiener geworden. En toch wist ik al, dit is een bijzondere man. Zacht, gemoedelijk, een praatje, een advies. 

En als ik daar dan kwam, mijn moeder werkte daar ook, dan ging ik eerst even ma gedag zeggen, om vervolgens even een rondje te maken. Als ik daar dan bleef eten, dan zaten we bij elkaar aan tafel. We konden het goed met elkaar vinden. En jaren later kwam hij in ons gezin. Toch onverwacht, maar vanaf de eerste dag vier handen op één buik, het beste was die van hem te nemen, zijn buik was wat voller, met een knipoog, was zijn bijnaam snel beslist, het was voortaan bolle en ik! Tegen ma natuurlijk, dat wel, we hielden van een dolletje, maar ook de goede gesprekken kwamen snel. We waren vaak samen, hij hielp waar hij kon, maar we mochten ook gewoon ons eigen gang gaan. Wel binnen de perken natuurlijk, maar die had ma al gesteld. Geen probleem, ik wist wat wel en niet mocht, maar soms ging ik daar toch net een beetje overheen. 

En in de jaren die volgde, toen ik ziek werd en het moeilijk had, was hij er voor mij. De eerste keer dat ik in een rolstoel kwam was doodeng voor ma, maar zeker ook voor mij. Hij sleepte ons er doorheen, had het al eerder meegemaakt. Wist van een negatief iets, in dit geval die rottige rolstoel, iets positiefs te maken. Plaatste je in een hoek bij een boom, blijf hier maar staan, we komen zo…….. Nou daar stond ik dan, hij lag in een deuk. Ma riep: dat kun je toch niet maken! Waarop hij zei: je dacht toch niet echt dat ik hem daar zou laten. Om vervolgens lachend mij mee te nemen en weer verder te gaan. En als ik iets zei terwijl hij mij duwde en hij hoorde het niet goed, dan slingerde hij mij op de achterwielen, lag ik bijna achterover, keek ik omhoog recht in zijn pretogen. We hebben veel beleeft. Hij kwam in ons leven als vriend en ging heen als mijn vader! 

September 2015 is hij overleden, we missen hem nog elke dag!

Gedicht:

Als vriend kwam je in ons leven

Tot het eind toe bij ons gebleven

Je bracht ons dichter bij elkaar

Vier handen op één buik

We namen de jouwe maar

Die was wat voller dan die van mij

Vanaf de eerste dag was jij die vriend

Die ene speciale

Die ik zo nodig had

En ondanks dat we het nooit tegen elkaar vertelden

Was jij het die mijn hart had geraakt

Diegene die voor mij klaar stond

Zelf had je geen kinderen

Maar had het wel graag gewild

Weet je nog die ene keer

Ik werd aangereden

Jullie door de politie gebeld

Meneer u moet niet schrikken

Uw zoon ligt in het ziekenhuis

De hoorn op de haak

Je hebt erom staan lachen

Schat we moeten naar het ziekenhuis

Mijn “zoon” is opgenomen

Een ongeluk werd er gezegd

En in de jaren erna, ook toen ik ziek werd

Stond jij voor mij klaar

Ik moest aankomen in het ziekenhuis

Je nam een harinkje mee

Ik genoot daarvan

Het heeft niet geholpen

Er is geen gram aangebracht

Toch verwende jij mij met plezier

Bracht een glimlach op mijn gezicht

Tot op de laatste dag

Toen jij ons moest verlaten

Hebben wij het altijd geweten

Heb jij je laatste woorden uitgebracht

Met trots aan jouw broer verteld

“Dit is mijn zoon”

Ik kan dan ook met overtuiging zeggen

Ik had een vriend, hij is mijn vader geworden!