Ik wil je nog zoveel vragen Zoveel dingen met je overleggen Zoveel aan je laten zien Regelmatig heb ik wel iets Iets waarvan ik denk: “jij zou het weten” Ik zou met je willen overleggen wat de beste optie is Gewoon je wijze raad, je advies, je overdenkingen
Ik zou je willen laten zien waar ik woon Wat ik doe Wat ik beleef Maar ik besef dat het nooit meer kan Ik zal het voortaan zelf moeten doen Aan anderen laten zien Aan anderen vragen
Of mij gewoon blijven afvragen Wat zou jij doen Zou je trots zijn Of maar gewoon in jouw geest verder gaan Wetende dat je trots zou zijn Vertrouwen in mijzelf Vertrouwen in wat jij mij leerde
Maar bovenal zal ik moeten doorgaan In vertrouwen Dat wat jij mij leerde Ik mag uitvoeren Wetende dat jij trots bent Tot mijn laatste adem
Alleen deze is waarheid Het is geen droom Er gebeurde iets, bizar gewoon Plotseling, ongenadig hard Niemand die het kan beseffen, niemand Waarom dan toch Waarom…
Een boze droom Grote ogen, verward Hoe is het mogelijk… jij Hoe kan het dan zomaar voorbij zijn Zomaar opeens Als een donderslag bij heldere hemel Voorbij als een donderklap Stralende zon, heldere hemel Maar mijn hart zo donker zwart Ineens plotsklaps Zomaar opeens
De slechtste film waar wij ooit in hebben gezeten Alleen kan je deze film niet uitzetten Een boze droom, waar geen einde aankomt Tot je ontwaakt Neergegooid op de aarde En beseft het is echt Waar ben je nu Waar kunnen we je vinden Of ben je onbereikbaar Zal het laatste wel zijn Verdwenen
Maar altijd in onze harten Ook al lijkt die nu donker zwart… Waar jij intens wordt gemist
Zo liefdevol Zo eerlijk Zo trouw zo veel respect Wijsheid en kennis Vol goedertierenheid Jij bent mijn papa geworden Mis je nog elke dag
En nu met Vaderdag nog een beetje meer Geen cadeautje meer kunnen brengen Geen arm om je heen Om te zeggen dat ik zielsveel van je hou Dat jij mijn papa bent geworden Dat zal ik nooit vergeten Wat heb ik enorm respect voor jou
Liefde gaat niet om bloedverwantschap Het is oprechte liefde Welke maakt dat jij bent geworden Mijn papa voor altijd En ik jouw zoon
Wederom bijna een Vaderdag voorbij Wederom een dag dat ik je intens mis Wederom een dag…
Na het overlijden van dierbaren val je in een donker zwart gat Pikdonker, het lijkt wel of er geen lichtje aan de horizon is Intens bedroeft, verdrietig, overrompeld met emotie De tijd lijkt stil te staan
In het begin krijg je nog wel steun van je omgeving Maar op een gegeven moment moet je ophouden wordt er gezegd Dat valt niet mee, er zit geen tijdslimiet aan Het knaagt en het vreet, langzaam ga je er aan onderdoor
Tot iemand je aanmoedigt Ga weer schrijven, probeer het Zet je gevoel maar op papier Het maakt niet uit of het goed geschreven is Als het maar bij jezelf is Geschreven vanuit je hart
Om je herinnering een plaats te geven Om rust te vinden in je hart Om uiteindelijk in je eigen tempo door te gaan met leven
Er zit geen tijdslimiet op rouw Mis ze nog elke dag, al zijn we jaren verder En naar mate ik ouder wordt, komen daar meer mensen bij Moet er nog niet aan denken hen te verliezen Al ligt de dood altijd op de loer
Mag je nog lang hier blijven De herinnering met dierbaren kan ik alleen met jou bespreken Want samen hebben wij dit doorgemaakt Straks moet ik alleen verder gaan
Ik moet er nu nog niet aan denken Hoe gaat het dan verder met mij Beland ik dan weer in een donker gat Wie trekt mij er dan uit
Helpt mij weer overeind, denkt daarbij niet in tijd Geef ruimte aan verlies, geef ruimte aan rouw Niet voor even, maar voor zolang nodig is Geef het de tijd!
Jeroen den Harder – 12 april 2019
Wil je uitleg hoe ik tot dit gedicht ben gekomen, lees dan de bijbehorende column
Vrienden zoek je uit, soms komen ze zomaar in je leven, totaal onverwacht. Soms kan het zomaar gebeuren dat je iemand al jaren kent voor hij echt in je leven komt. Regelmatig ging ik vroeger even bij hem langs op kantoor. Ik was nog een jochie, hoe oud was ik nou eenmaal, Ik was net een tiener geworden. En toch wist ik al, dit is een bijzondere man. Zacht, gemoedelijk, een praatje, een advies.
Papa voor altijd, Hoek van Holland
En als ik daar dan kwam, mijn moeder werkte daar ook, dan ging ik eerst even ma gedag zeggen, om vervolgens even een rondje te maken. Als ik daar dan bleef eten, dan zaten we bij elkaar aan tafel. We konden het goed met elkaar vinden. En jaren later kwam hij in ons gezin. Toch onverwacht, maar vanaf de eerste dag vier handen op één buik, het beste was die van hem te nemen, zijn buik was wat voller, met een knipoog, was zijn bijnaam snel beslist, het was voortaan bolle en ik! Tegen ma natuurlijk, dat wel, we hielden van een dolletje, maar ook de goede gesprekken kwamen snel. We waren vaak samen, hij hielp waar hij kon, maar we mochten ook gewoon ons eigen gang gaan. Wel binnen de perken natuurlijk, maar die had ma al gesteld. Geen probleem, ik wist wat wel en niet mocht, maar soms ging ik daar toch net een beetje overheen.
En in de jaren die volgde, toen ik ziek werd en het moeilijk had, was hij er voor mij. De eerste keer dat ik in een rolstoel kwam was doodeng voor ma, maar zeker ook voor mij. Hij sleepte ons er doorheen, had het al eerder meegemaakt. Wist van een negatief iets, in dit geval die rottige rolstoel, iets positiefs te maken. Plaatste je in een hoek bij een boom, blijf hier maar staan, we komen zo…….. Nou daar stond ik dan, hij lag in een deuk. Ma riep: dat kun je toch niet maken! Waarop hij zei: je dacht toch niet echt dat ik hem daar zou laten. Om vervolgens lachend mij mee te nemen en weer verder te gaan. En als ik iets zei terwijl hij mij duwde en hij hoorde het niet goed, dan slingerde hij mij op de achterwielen, lag ik bijna achterover, keek ik omhoog recht in zijn pretogen. We hebben veel beleeft. Hij kwam in ons leven als vriend en ging heen als mijn vader!
September 2015 is hij overleden, we missen hem nog elke dag!
Gedicht:
Als vriend kwam je in ons leven
Tot het eind toe bij ons gebleven
Je bracht ons dichter bij elkaar
Vier handen op één buik
We namen de jouwe maar
Die was wat voller dan die van mij
Vanaf de eerste dag was jij die vriend
Die ene speciale
Die ik zo nodig had
En ondanks dat we het nooit tegen elkaar vertelden
Was jij het die mijn hart had geraakt
Diegene die voor mij klaar stond
Zelf had je geen kinderen
Maar had het wel graag gewild
Weet je nog die ene keer
Ik werd aangereden
Jullie door de politie gebeld
Meneer u moet niet schrikken
Uw zoon ligt in het ziekenhuis
De hoorn op de haak
Je hebt erom staan lachen
Schat we moeten naar het ziekenhuis
Mijn “zoon” is opgenomen
Een ongeluk werd er gezegd
En in de jaren erna, ook toen ik ziek werd
Stond jij voor mij klaar
Ik moest aankomen in het ziekenhuis
Je nam een harinkje mee
Ik genoot daarvan
Het heeft niet geholpen
Er is geen gram aangebracht
Toch verwende jij mij met plezier
Bracht een glimlach op mijn gezicht
Tot op de laatste dag
Toen jij ons moest verlaten
Hebben wij het altijd geweten
Heb jij je laatste woorden uitgebracht
Met trots aan jouw broer verteld
“Dit is mijn zoon”
Ik kan dan ook met overtuiging zeggen
Ik had een vriend, hij is mijn vader geworden!
Is dit je nieuwe site? Log in om beheerdersfuncties te activeren en dit bericht te negeren
