Als je afscheid neemt van het leven Afscheid van de mensen om je heen Afscheid van je dierbaren die naast je bed staan Met tranen in de ogen Maar de hemelpoort gesloten blijft
Je nog niet welkom bent in het hiernamaals Het licht van veraf mocht aanschouwen Maar de toegang werd versperd
Toen jij dacht dat het einde naderde De artsen verklaarden dat er niets meer was Bleek het lichaam niet op te geven Was je hart sterker dan je dacht
Had je al afscheid genomen van het leven Moet je je mindset heractiveren Van leven naar dood naar nieuw leven Mag je nog verder gaan
Moet je je nieuwe ik hervinden Mag je nog doorgaan met leven Hoelang blijft dan nog de vraag Soms blijkt de Hemel hier op aarde
Wij hebben het goed (Als je er zelf tenminste iets van maakt!)
Na het overlijden van dierbaren val je in een donker zwart gat Pikdonker, het lijkt wel of er geen lichtje aan de horizon is Intens bedroeft, verdrietig, overrompeld met emotie De tijd lijkt stil te staan
In het begin krijg je nog wel steun van je omgeving Maar op een gegeven moment moet je ophouden wordt er gezegd Dat valt niet mee, er zit geen tijdslimiet aan Het knaagt en het vreet, langzaam ga je er aan onderdoor
Tot iemand je aanmoedigt Ga weer schrijven, probeer het Zet je gevoel maar op papier Het maakt niet uit of het goed geschreven is Als het maar bij jezelf is Geschreven vanuit je hart
Om je herinnering een plaats te geven Om rust te vinden in je hart Om uiteindelijk in je eigen tempo door te gaan met leven
Er zit geen tijdslimiet op rouw Mis ze nog elke dag, al zijn we jaren verder En naar mate ik ouder wordt, komen daar meer mensen bij Moet er nog niet aan denken hen te verliezen Al ligt de dood altijd op de loer
Mag je nog lang hier blijven De herinnering met dierbaren kan ik alleen met jou bespreken Want samen hebben wij dit doorgemaakt Straks moet ik alleen verder gaan
Ik moet er nu nog niet aan denken Hoe gaat het dan verder met mij Beland ik dan weer in een donker gat Wie trekt mij er dan uit
Helpt mij weer overeind, denkt daarbij niet in tijd Geef ruimte aan verlies, geef ruimte aan rouw Niet voor even, maar voor zolang nodig is Geef het de tijd!
Jeroen den Harder – 12 april 2019
Wil je uitleg hoe ik tot dit gedicht ben gekomen, lees dan de bijbehorende column
Vanavond zat ik even te kijken op een Facebook profiel van iemand die ik ken. Ik wist dat hij in de uitvaartverzorging werkt en we hebben er wel eens over gesproken. Ik ken hem van een netwerk evenement voor ondernemers en heb bij onze laatste ontmoeting een best interessant gesprek er over gehad. Nu ken ik eigenlijk niemand die enthousiaster kan vertellen over een uitvaart dan hij…… Tegenwoordig kan er ook heel veel. Je kan het bijna niet zo gek bedenken. Maar dit was toch even echt “out of the box”. Resomeren….. Een paar uur in water met een of ander goedje, milieu vriendelijker dan begraven of cremeren. Maar je kan je lichaam ook afstaan aan de wetenschap.
Gedicht: na de dood
Dood en begraven
Onder de grond gestopt
Zand erover, grond erop
Om je vervolgens door de wormen
Of andere op te laten eten
En de resten verteren wel
Tot op het bot
Afstaan aan de wetenschap
In zo een pot
Zodat de dokter nog eens naar je kan kijken
Open snijden als er tijd voor is
Op sterk water gezet
Cremeren
Dat wordt heet onder je voeten
Tot as verbrand
Net te lang in de zon gelegen denk ik dan
Maar nu weer iets nieuws
Resomeren
Geschoven in een bak met water
Een of ander goedje erin
Je lichaam verteerd
En aan het eind
Simpel gezegd
Alleen nog even je botjes malen
Om vervolgens uit te strooien
Ben je al dood
Verzuipen ze je ook nog eens
Voor de zekerheid denk
Maar
Alles in het kader
Beter voor het milieu
Ik weet het met al die keuzes ook niet meer
Laat mij dan maar leven…..
*Wil je meer weten over resomeren kijk dan eens naar het volgende filmpje
