Door de Dood geraakt, negen verhalen met een rouwrandje:

Naast gedichten heb ik, samen met acht auteurs gewerkt aan een ontroerende, indringende, maar prachtige verhalen bundel: Door de Dood geraakt


Rouw.

Als naasten denken wij allemaal te weten hoe groot het gemis is en hoe diep de pijn voelt na het verlies van een dierbare. Tot het op ervaren aankomt. Op een kwade dag wordt immers iedereen onontkoombaar met de dood geconfronteerd.

Dan blijkt elk rouwproces een eigen identiteit te hebben. In deze bundel vertellen negen auteurs ieder hun persoonlijke verhaal: kwetsbaar, emotioneel, integer maar vooral herkenbaar. Rouwen en weer opstaan.

Negen auteurs sloegen de handen ineen voor een uniek project. Ieder van hen vertelde zijn of haar verhaal over de verwerking van rouw na een groot verlies. De onmacht, de liefde, het opnieuw gaan leven.
Een groot respect voor de dierbaren van:
Jeroen den Harder
Arie van Driel
Marguerite de Ruijter
Femmy ten Cate
Marije den Daas
Irma Moekestorm
Susan van ‘t Hullenaar
Marjon Meijvogel
Erika van Dalen

De verhalen worden voorgegaan door een zwartwitfoto gemaakt door Jeroen den Harder. Ze beelden het moment van intens verdriet uit, geven hoop mee voor de toekomst.

https://boektiek.ambilicious.nl/door-de-dood-geraakt

Tijd

Geboorte, de eerste dimensie, een frisse blik
Een nieuw begin, een blanco bladzijde
Een tijd van onbezorgdheid, een open vizier op het leven

Voeg daar het leven aan toe, de tweede dimensie
Een tijd waarin je leert, groeit, ontwikkeld
Je leven leidt, ervaart al wat er in zit
Maar ook mensen verliest

Brengt je naar het einde der tijd, de laatste fase
Een fase van verlies, van eindigheid
Van het leven vol plezier, verlies, verwerking
Kent geen winnaars of verliezers

De derde dimensie, schreeuwen we het uit
Weten we het einde nadert, zie ik er naar uit
het einde van de tijd eindigt in remise

Het is geen wedstrijd, je verliest niet van ziekte
Ziekte wint niet van jou, het is je tijd
Aan het eind van de derde dimensie blaas ik mijn laatste adem uit

Midden in de drukte van de wereld staat de tijd stil op het tijdstip van overlijden

Midden in de drukte van de wereld
Staat de tijd stil op het tijdstip van overlijden
Eenzaam en alleen in de drukte
Een kleine stap vooruit
Om vervolgens weg te zakken in de modder
De poel van verdriet van het gemis
Zuig mij dan niet mee in jouw vreugde
Maar laat mij ook niet alleen
Praat met mij, luister naar mij

Spreek de naam uit zodat deze blijft voortbestaan
Erken en herken mijn verdriet
Zie mijn verlangen ook al komt deze niet
De wereld draait door
De mijne even niet
Geef mij tijd en ruimte om te rouwen
Geef mij de kans om te verwerken op mijn manier
Leef jouw leven, maar vergeet de mijne op dat moment niet!

Nu jij er niet meer bent

Ik wil je nog zoveel vragen
Zoveel dingen met je overleggen
Zoveel aan je laten zien
Regelmatig heb ik wel iets
Iets waarvan ik denk: “jij zou het weten”
Ik zou met je willen overleggen wat de beste optie is
Gewoon je wijze raad, je advies, je overdenkingen

Ik zou je willen laten zien waar ik woon
Wat ik doe
Wat ik beleef
Maar ik besef dat het nooit meer kan
Ik zal het voortaan zelf moeten doen
Aan anderen laten zien
Aan anderen vragen

Of mij gewoon blijven afvragen
Wat zou jij doen
Zou je trots zijn
Of maar gewoon in jouw geest verder gaan
Wetende dat je trots zou zijn
Vertrouwen in mijzelf
Vertrouwen in wat jij mij leerde

Maar bovenal zal ik moeten doorgaan
In vertrouwen
Dat wat jij mij leerde
Ik mag uitvoeren
Wetende dat jij trots bent
Tot mijn laatste adem

De “feestdagen” komen eraan

De “feestdagen” komen eraan
Twee lege stoelen vullen ons huis
De overige stoelen net als anders bezet
Twee lege stoelen

De “feestdagen” komen eraan
De donkere dagen kerst
De “feestdagen” komen eraan
Twee sterren die stralen

De “feestdagen” komen eraan
Twee lege stoelen
Twee sterren die stralen
De “feestdagen” komen eraan…

Lieve papa Freek (ik mis je)

Ik mis je
Ik mis je met je lach
Ik mis je met je traan
Ik mis je met je wijze raad
Ik mis je

Vandaag vieren we geen verjaardag
Vandaag herdenken wij jouw geboortedag
Wij gedenken in alles jou
Wij gedenken

Als ik aan jouw denk borrelen tranen op
Stroomt mijn traanbuis vol
Stroomt deze druppelsgewijs over
Tranen

En toch ook een lach
Herinner ik de mooie momenten
Herinner ik mij hoeveel jij om mij gaf
Herinner ik mij hoe ik mocht zijn

Mocht worden eerlijk gezegd
Je hebt mij zoveel geleerd
Zoveel bijgebracht
Samen gelachen, maar ook samen gehuild

Ik had een vriend, maar jij bent mijn vader geworden!

Je zit diep geworteld in mijn hart
Er is geen lege plek ontstaan
Want je bent wel fysiek uit ons leven
Maar in mijn hart zal je altijd zijn

Ik mis je
Ik mis je elke dag
Ik hou van jou
Dikke kus op je geboortedag

Diep in mijn hart ❤️

In liefde verbonden

Jouw naam spreken wij uit
In liefdevolle herinnering
Omdat wij nooit vergeten
Wie jij bent, was en altijd voor ons zal zijn

Wij herdenken jouw liefde
Wij herdenken jouw zijn
Wij herdenken
Omdat wij nooit vergeten

Zo een gemis iedere dag
Zo een leegte in ons hart
Zo tastbaar zullen de herinneringen zijn
Zo waardevol

Een leegte die je niet kan vullen
Een leegte die er altijd zal zijn
En toch wetende dat wij voor altijd

In liefde verbonden zijn

Aan het einde van jouw leven

Aan het einde van jouw leven
Is ons een liefdevolle herinnering gegeven
Nooit zullen we je vergeten
De liefde en warmte
De vriendschap en verbondenheid
De vele mooie momenten
Zullen een prachtige herinnering worden
De pijn en het verdriet zullen blijven
Intens verdrietig zullen wij dit een plek moeten geven

Ter nagedachtenis aan onze Lieve (schoon) zus
We zullen je ontzettend missen 

Jeroen den Harder – 24 augustus 2019

Rouwverwerking

Na het overlijden van dierbaren val je in een donker zwart gat
Pikdonker, het lijkt wel of er geen lichtje aan de horizon is
Intens bedroeft, verdrietig, overrompeld met emotie
De tijd lijkt stil te staan

In het begin krijg je nog wel steun van je omgeving
Maar op een gegeven moment moet je ophouden wordt er gezegd
Dat valt niet mee, er zit geen tijdslimiet aan
Het knaagt en het vreet, langzaam ga je er aan onderdoor

Tot iemand je aanmoedigt
Ga weer schrijven, probeer het
Zet je gevoel maar op papier
Het maakt niet uit of het goed geschreven is
Als het maar bij jezelf is
Geschreven vanuit je hart

Om je herinnering een plaats te geven
Om rust te vinden in je hart
Om uiteindelijk in je eigen tempo door te gaan met leven

Er zit geen tijdslimiet op rouw
Mis ze nog elke dag, al zijn we jaren verder
En naar mate ik ouder wordt, komen daar meer mensen bij
Moet er nog niet aan denken hen te verliezen
Al ligt de dood altijd op de loer

Mag je nog lang hier blijven
De herinnering met dierbaren kan ik alleen met jou bespreken
Want samen hebben wij dit doorgemaakt
Straks moet ik alleen verder gaan

Ik moet er nu nog niet aan denken
Hoe gaat het dan verder met mij
Beland ik dan weer in een donker gat
Wie trekt mij er dan uit

Helpt mij weer overeind, denkt daarbij niet in tijd
Geef ruimte aan verlies, geef ruimte aan rouw
Niet voor even, maar voor zolang nodig is
Geef het de tijd!



Jeroen den Harder – 12 april 2019

Wil je uitleg hoe ik tot dit gedicht ben gekomen, lees dan de bijbehorende column

Iedereen verliest, uiteindelijk

Je kan vechten
Je kan strijden
Je kan alles geven
Het beste in jezelf naar boven halen

Vechten tot het laatste moment
Strijden tot de laatste seconde
Bidden voor een langer bestaan
En ik gun jouw dat

Het beste in jezelf naar boven halen
Als je strijdt en vecht
Als je alles hebt gegeven
Maar helaas

Iedereen verliest, uiteindelijk


Jeroen den Harder – 21 januari 2019