Zat eenzaam en alleen, verscholen voor iedereen
Ondanks mensen om mij heen
Vroeg me letterlijk af: Houden ze wel van mij
Geven ze zoveel om mij dat ik er mag zijn

Of was ik goed genoeg om te betalen
Het huishouden te doen, de rotzooi op te ruimen
Die door hen werd gemaakt
Hielden ze echt wel van mij, of was ik er voor het gemak

En toen er een stukje geluk in mijn leven kwam
Werd mij ook dat niet gegund
Ik moest in hun ogen blijven dat emotionele wrak
Die huisslaaf (huisslavin) die nergens goed voor was

Maar die tijd is nu echt voorbij
Ik mag er echt wel zijn
Dat begin ik te merken, te voelen, te ervaren

Ik lig niet meer nachten te huilen van ellende

Nee er is een stuk geluk gekomen in mijn leven
En nu, zoveel sterker besef ik dat ik er nog niet ben
Dat ik nog een lange weg moet gaan
Maar zien mensen die mij echt liefhebben dat het beter gaat

En zij die misbruik van mij maakten
Die proberen mij nu te dwingen, te chanteren, te onderdrukken
Nou tegen hen wil ik zeggen kom maar op
Ik vraag me af hou je werkelijk van mij

Gun je mij dus ook mijn geluk
Of blijf jij je ertegen verzetten, maak je zelf onze relatie stuk
Ik hoef er niks voor te doen, behalve voor mijzelf opkomen 
Te zorgen dat het met mij beter gaat

Niet meer nachten lig te huilen
Weg te kwijnen in een hoekje, ver weggestopt
Onzichtbaar voor iedereen

Tenzij jouw rotzooi is opgeruimd, maar dat zie je niet eens

Nee, ik sta op voor mijzelf
Wil geluk nastreven, dat heb ik verdient
En gun jij mij dat niet
Kom maar op, deze wedstrijd ga jij verliezen!


Jeroen den Harder – 5 november 2018
Foto: pexels.com