Het door rot aangetaste mens
Als een stinkend rottende boom
Die slechts eikels herbergt
Waar nog geen hond tegenaan pist
Bang dat hij wordt herkend
Als gene die de rottende boom voeding geeft

Een vogel die schijt op hoofden
Omdat hij niet missen kan
Dat zijn degenen die onderdrukken
Omdat de mens niet wegduikt
Omdat zij niet willen zien

Dat jij die zoetsappige perzik bent
Vol van liefde en passie
Van zoet vruchtvlees en sappen
Kom met een kettingzaag
Om de rotte bomen te kappen
De eikels voor de wilde zwijnen te gooien
Om uit de ellende te ontkomen

Juist jij mag
Smachtend naar een beter leven
Mootjes hakken en eikels verstrooien
Wilde zwijnen achter latend
In het land omheind met wildroosters en gaaswerk
Een net overspant om de vogels binnen te houden
Daar waar zij horen

Opdat jij weet dat je geliefd bent
Een betere wereld kan betreden
Vrij van rottende bomen en schijtende vogels
Een wereld vol liefde en passie
Een klaterende waterval van genegenheid
Geborgen in waardevol goud
Met erkenning voor jouw goedertierenheid
Een paradijs waarin jij werkelijke liefde kan ontvangen



Jeroen den Harder – 23 januari 2019