Dichter in de dop / Jeroen den Harder
Gedichten en gedachten
Het klinkt zo afgezaagd
Je verwacht het ook niet
Is het echt waar, hoor je dan niet vaak
Is dat zo, hoor je ook niet vaak
Het is echt waar
Maar als je leeft met een handicap, beperking zo je wil
Telkens de zelfde vraag krijgt
Met mij gaat het goed
Het klinkt zo
Afgezaagd
Jeroen den Harder – 4 januari 2019
De week van de mantelzorg is weer voorbij
Je kan weer rustig ontspannen
Ademhalen en opladen voor volgend jaar
Om dan weer heerlijk te genieten
Van een paar daagjes uit
Zorg je wel even zelf voor jouw hulpbehoevende partner
Opa, oma, (klein) kind, buurman of buurvrouw in de tussenliggende tijd
Het was slechts een week
De rest is aan jouw!
Jeroen den Harder – 23 november 2018
Soms stel je jezelf weleens de vraag
Hoe komt het toch dat ik op sommige zaken geen grip krijg
Is er een handvat waaraan ik mij vast kan houden
Een handvat die stevig genoeg is om niet te vallen
Een handvat die niet bij de eerste tegenslag al breekt
Een handvat die mij voldoende ondersteuning geeft
Een handvat om mij aan vast te houden
Wanneer het even niet meer gaat
Handvatten voor het leven
Zodat ook ik kan berusten en weet
Er zijn handvatten waaraan ik mij vast kan houden
(Handvatten, geen vat op iets krijgen en het meervoud daarvan is: vatten)
Soms stel je jezelf weleens de vraag
Hoe komt het toch dat ik op sommige zaken geen grip krijg
Is er een handvat waaraan ik mij vast kan houden
Een handvat die stevig genoeg is om niet te vallen
Een handvat die niet bij de eerste tegenslag al breekt
Een handvat die mij voldoende ondersteuning geeft
Een handvat om mij aan vast te houden
Wanneer het even niet meer gaat
Handvatten voor het leven
Zodat ook ik kan berusten en weet
Er zijn handvatten waaraan ik mij vast kan houden
Jeroen den Harder – 22 oktober 2018
(Handvatten, geen vat op iets krijgen en het meervoud daarvan is: vatten)
Een parkeerplaats voor mindervaliden fietsen en scootmobielen, een prachtige oplossing, maar ik ben geen ‘standaard gehandicapte’. Ik heb niet zo een driewielfiets of scootmobiel, ik heb een bakfiets. Zo val ik niet op als mindervalide. Ze zien aan mij niets……. En toch mag ik hier dus staan met mijn bakfiets.
Gedicht: Ik mag hier staan
Aan mij zie je niks
Ik ben ‘onzichtbaar’ ziek
En zeg nou zelf
Wat is een standaard invalide fiets
Oké, een scootmobiel is duidelijk
Ook al woorden deze soms feestelijk versierd
Maar een mindervalide fiets
Zo een ding met drie wielen
Nee dat vind ik niets
Twee wielen aan de achterzijde
Ik zou elke stoeprand raken
Omvallen tot gevolg
Nee ik vind het niets
Zo een mandje erop
Net genoeg voor de dagelijkse boodschap
En waar laat ik het kratje bier dan
Of die flessen wijn
Want dat raak ik in dat rot mandje niet kwijt
Nee een mindervalide fiets is niks voor mij
Maar een gewone fiets dat gaat ook niet
Mijn evenwicht is verstoord
En toch fiets ik graag
Een scootmobiel wil ik niet
Alle beweging ben je kwijt
Ik werd er lui van
Daarnaast gaat de conditie ook nog eens achteruit
Maar een mindervalide fiets hoeft toch niet altijd twee wielen achter
Ik kocht gewoon een bakfiets
Twee wielen voor
Zicht op wat je doet
En de boodschappen inclusief krat bier of doosje wijn
Die neem ik makkelijk mee in die bak
Over een mindervalide fiets parkeerplaats zeg ik met volle overtuiging
Ik mag hier staan!
Ook al zie jij dat niet
©Jeroen den Harder – 7 juni 2018
Het leven met een spierziekte heeft ook mooie kanten. Ik ben pas in het jaar 2000 voor het eerst echt ziek geworden, een poosje in een rolstoel mijzelf moeten voor-bewegen, om vervolgens met therapie weer zelfstandig te lopen. Maar in de loop van de jaren ging ik toch achteruit. Eerst met krukken, toen toch weer voor langere stukken in een rolstoel. Uiteindelijk toch volledig in de rolstoel. En al die jaren wisten wij niet wat er aan de hand was. Dat duurde zo 8 jaar voort. Wederom ziek, letterlijk bijna doodziek. Opgegeven door de artsen, naar huis, alle toeters en bellen, bed in de woonkamer, voor de artsen was het klaar. Maar dat was het voor mij niet. Toch nog naar het UMC Utrecht, zal de details besparen. Neem maar afscheid was ook hun advies. Nou daar lig je dan en maar blijven ademen. Na nog een onderzoek op goed geluk, gooi er maar een tabletje in, op hoop van zegen. Gelukt! Het lijkt te werken, revalideren, vechten, nog meer revalideren. Tot de fysiotherapeut mijn wilde laten staan om mijn benen te kunnen strekken. Met hulp van een goede vriend overeind, ze zei: je staat op je voeten, waarop ik antwoordde: dan wil ik ook leren lopen!
Gedicht: Geen standaard “gehandicapte”
Je bent gek
Dat gaat niet lukken
Nou dan heb je een uitdaging
Jij bent toch de therapeut
Ik doe mijn uiterste best
Jaren van therapie en vechten
Die verdomde rolstoel uit
En dan wil je door
Een stuk fietsen leek mij wel iets
Maar helaas dat gaat niet, evenwichtsstoornis
Neem een driewielfiets, via de WMO
Vroeger heette dat nog voluit
Wet Maatschappelijke Ondersteuning
Tegenwoordig nog de WMO
Maar dat net even anders
Wij Moeten Ontmoedigen
Afijn, dat wil ik niet zo een driewielfiets
Je bent dan zichtbaar “gehandicapt”
Dat ben ik wel, maar toch ook weer niet
Nee, die twee wielen aan de achterzijde
Levensgevaarlijk
Ik zie de breedte niet
Een stoeprand zo meegenomen
Een val gemaakt
Nee, van mijn leven niet
Een mandje voor de boodschappen
Nou voor een dag, meer past niet
En die krat bier kun je dan wel vergeten
Nee, ik koos voor een bakfiets
Kind erin en naar school
Kijk eens hoe schattig
En wat een moderne papa was ik
Nee, ik wil het niet zijn
Ik ben geen gehandicapte
En als ik tachtig ben
Dan zullen mensen mij nog zien gaan op mijn bakfiets
Dan zullen ze denken
Ach wat leuk, zie die opa gaan
Zeker zijn kleinkinderen uit school halen
Mooi toch
Om geen standaard “gehandicapte” te zijn!
