Vroeger zagen we elkaar vaak, deden we leuke dingen, het feest kon niet op. Deelden we zorgen en ellende, zagen wij elkaars verdriet. En nu, nu ik zelf ziek ben, zie ik anderen bijna niet. Wat heb ik immers nog toe te voegen aan hun leven? Mijn lichaam laat het vaak afweten, werken doe ik niet meer, ik zit volledig thuis. Sjouwen zoals vroeger, of een administratie voeren, dat lukt bijna niet. Daar ben ik te zwak voor geworden. En natuurlijk weet ik, ik heb het vaker geflikt, ben eerder door een diep dal gegaan, artsen staan soms versteld door wat ik allemaal weer kon en de fysiotherapeut, voor haar was ik het “paradepaard”. Acht jaar in een rolstoel, vechten, oefenen, nog meer vechten en uiteindelijk……… Ik kon weer staan! En nu ben ik weer ziek, vitamine B12 en D gebrek. Het gevolg is dat ik weer ben afgezwakt, minder kracht, weinig kunnen doen, ja zelfs een schoonmaakster om het huis bij te houden. Dan ben je weinig meer waard voor sommige mensen. Daarom maar simpel deze vraag.
Gedicht: Behandel me nou gewoon zo als vroeger!
Ik ben niet gek
Mijn hersens doen het nog goed
Mijn lichaam, tja dat is een ander verhaal
Maar ook die hersteld langzaam aan
Ik weet het
Het duurt ieder te lang
Maar hoe denk je dat dat voor mij is
Denk je dat ik het ook wel even zonder vrienden redt
Dat ik geen behoefte aan gezelschap heb
Nu het even niet meer gaat
Denk je niet dat ik net als vroeger zou willen weten
Hoe het jou verder gaat
Hoe het is op je werk
Hoe het gaat met je gezin
Met alles wat je dwarszit
Net als vroeger
Toen kon je ook met alles bij mij terecht
En wat denk je van andersom
Ik was blijkbaar goed genoeg
Toen ik alles nog kon
Nou helaas, dat gaat even niet meer
Maar waar ben jij dan nu
Ieder geval niet meer zo dichtbij als toen
Ondanks dat ik ziek ben
Ik ben nog net als toen
Ik mis het contact van vroeger
Dus vraag ik je op de man af
Behandel me nou gewoon zo als vroeger!
©Jeroen den Harder – 23 mei 2018
