Het is misschien wel wat raar, maar ik mis je elke dag

Jij was mijn maatje waar ik niet zonder kan

En nu het zo is, moet ik zonder jou verder gaan

Met de mensen die er nog zijn, het beste ervan maken

Maar ik zou willen dat je er nog was

Dat we nog even samen konden praten

Dat we nog even samen konden zijn

Gewoon vertellen hoe het gaat

Wat ik voel, wat ik meemaak

Even praten over de kinderen, je advies misschien wel vragen

Omdat ik altijd bij je terecht kon, er mocht zijn

En nu zoveel jaren later moeten we het zonder je doen

Moeten we soms zoeken en tasten in het duister

Al besef ik dat jij ook niet altijd alles wist

Maar dan nam je de tijd, liet het op je inwerken

Realiseerde je soms dat je het ook niet kon oplossen

Maar bedachtzaam als je was, kwam je toch met een mogelijke oplossing

En werkte het niet, dan was dat niet erg

Want je zocht dan weer wat verder in je gedachten

Gaf een aanwijzing of een tip

En nu moeten wij het zonder je doen

Moeten we zelf onze richting bepalen

Doen we het wel goed, dat vraag ik me soms af

En aan jou kan ik het ook niet meer vragen

We zullen onze eigen pad moeten kiezen

De hobbels aanvaarden of een ander hulp vragen

Dat valt niet altijd mee, omdat het bij jou zo vertrouwd was

Toch put ik nog steeds kracht uit de kennis die je hebt overgedragen

De wijsheid die je ons meegaf

Daar kan ik tot in lengte van dagen mee voort

Dank daarvoor!



Jeroen den Harder – 9 januari 2019