Het is misschien wel wat raar, maar ik mis je elke dag
Jij was mijn maatje waar ik niet zonder kan
En nu het zo is, moet ik zonder jou verder gaan
Met de mensen die er nog zijn, het beste ervan maken
Maar ik zou willen dat je er nog was
Dat we nog even samen konden praten
Dat we nog even samen konden zijn
Gewoon vertellen hoe het gaat
Wat ik voel, wat ik meemaak
Even praten over de kinderen, je advies misschien wel vragen
Omdat ik altijd bij je terecht kon, er mocht zijn
En nu zoveel jaren later moeten we het zonder je doen
Moeten we soms zoeken en tasten in het duister
Al besef ik dat jij ook niet altijd alles wist
Maar dan nam je de tijd, liet het op je inwerken
Realiseerde je soms dat je het ook niet kon oplossen
Maar bedachtzaam als je was, kwam je toch met een mogelijke oplossing
En werkte het niet, dan was dat niet erg
Want je zocht dan weer wat verder in je gedachten
Gaf een aanwijzing of een tip
En nu moeten wij het zonder je doen
Moeten we zelf onze richting bepalen
Doen we het wel goed, dat vraag ik me soms af
En aan jou kan ik het ook niet meer vragen
We zullen onze eigen pad moeten kiezen
De hobbels aanvaarden of een ander hulp vragen
Dat valt niet altijd mee, omdat het bij jou zo vertrouwd was
Toch put ik nog steeds kracht uit de kennis die je hebt overgedragen
De wijsheid die je ons meegaf
Daar kan ik tot in lengte van dagen mee voort
Dank daarvoor!
Jeroen den Harder – 9 januari 2019
