Een mooi nieuw begin Dat je niet snel zal vergeten Al was ik angstig
Dat het niet lang zou zijn Ik ben eraan begonnen
Met een mooi leven als doel Alles achter latend, alles vergeten Een behaaglijk gevoel Deuren gingen open Jij kwam binnen lopen Een warm verlangen overviel mij Alsof het altijd zo moest zijn
Jij bent in mijn leven De angst gaat langzaam voorbij Het is een heerlijke tijd Zou dat altijd zo mogen zijn Ik wil het niet missen Al maken wij ook moeilijke momenten mee Ik ben er aan begonnen
Laat het altijd zo zijn Angst voorbij, heerlijk gevoel voor altijd
Niet kunnen slapen als jij er niet zou zijn Het missen van de warmte om mij heen De liefde aanvaarden De angst achter gelaten
Ik ben er aan begonnen
Jij kwam mijn leven binnen Gaf mij weer hoop om door te gaan Verlaat mij nimmer meer
Zolang de dagen zijn gegeven
Eens zal het aardse ophouden te bestaan
Je zal mij dan missen Maar nimmer vergeten
Een mooier leven Met de liefde om ons heen Wij zijn er aan begonnen
Drie jaar geleden ben je van ons heengegaan, ik nam afscheid van mijn papa, van mijn vriend, van mijn steun en toeverlaat. Wat hebben wij een mooie tijd gehad en wat een dierbare herinneringen!
Op mijn kaart stond de volgende tekst:
De grenzeloze liefde die hij naar ons heeft uitgestraald
Wordt nu in eindeloze herinneringen vertaald
Gedicht: Was jij nog maar hier
Was je nog maar bij ons
Met raad en daad stond je naast ons
Met liefde omarmde jij ons
Als een vader, zo liefdevol
Jij was voor mij zo dierbaar geworden
In moeilijke tijden stond je naast ons
Zorgde je met liefde en aandacht
Hielp je ons uit het diepste dal
Je trok ons omhoog en tilde ons boven jouw zelf uit
Je zette jezelf op de achtergrond
Dat was ook niet altijd goed, maar jij vond het prima zo
Laat een ander maar belangrijker zijn
We mochten voor jou zorgen in de laatste weken
Dit vond je moeilijk zat
Ik vond het heerlijk, al was het maar van korte duur
Jij mocht op de eerste plek staan
Dat heb je ruimschoots verdient!
En toen stonden we daar
Ik nam afscheid met de woorden
De grenzeloze liefde die hij naar ons heeft uitgestraald
Wat hebben wij het mooi gehad, ik denk er met veel warmte en liefdevolle herinneringen aan terug. Dan denk ik aan alles wat je mij hebt geleerd, bedenk ik me ook hoe ik het nu verder zelf moet doen, zonder jouw wijze raad. Dan krijg ik een bedenkelijk gezicht met een glimlacht. Denk ik terug aan jouw bestaan.
Gedicht: Denken aan het verleden
In het heden
Denken aan het verleden
Kijk toch niet achterom hoor ik velen zeggen
Maar daar ligt alle oorsprong
De basis voor wie ik nu geworden ben
Een krachtig persoon als het nodig is
Maar ook weten van de zwakheden die in mij is
Dat valt niet altijd mee
Het heden is nu en niet het verleden
Toch mag je nooit vergeten dat je ooit aan de basis stond
Met alles wat je hebt meegemaakt
Zodoende tot wie je bent geraakt
Allen die daaraan bijdroegen zeg ik nogmaals dank
Een bijzonder naar mijn voorbeeld
Door jouw aanwezigheid in mijn leven
Ben ik verder gekomen dan ik ooit had durven dromen
Helaas maak je dit niet meer mee
Tenzij je natuurlijk daar op een wolkje meekijkt
Daar hou ik me dan maar aan vast
Je gaat vast met mij mee
Al zou ik nog zo graag jouw stem willen horen
Jouw raad en advies willen vragen
Mijn zwakheden bij je willen neerleggen en je hulp aanvaarden
Ik moet het zelf doen
Met de mensen die er nu zijn
Wat zij voor en met mij kunnen doen
Weten ook zij mij te raken
Dank dus aan allen
Maar aan jou in het bijzonder
Verleden, heden, toekomst
Je blijft altijd een deel van mij
Dank daarvoor
Wij gaan in jouw geest door
Zorgen voor elkaar
Staan er als het nodig is
Zoals jij ons dat leerde
En daar waar wij het even niet weten wat jij zou doen
Neem het ons niet kwalijk als het niet gaat zoals het moet
Ik heb veel meegemaakt. Nu ik bovenstaande titel heb geschreven vraag ik mij af of het wel correct is. Is het leven niet eerlijk, of zijn sommige mensen gewoon niet eerlijk?
Soms moeten we zoveel… Mensen roepen: je hebt toch niks te doen. Tot je stopt met wat je deed, dan gaan ze het wel zien. Eigenlijk is moeten dus motten!
Gedicht: gaten in je leven
Maak jij even de schutting als je er toch bent
Kijk gelijk even naar…
Ik heb nog nodig…
Ach ja, geef je waslijst maar
Een gat geslagen in je tijd
En vaak zelfs in je portemonnee
Het gaat immers niet voor niks
En zelf heb je niks aan die spullen
De ander neemt het mee
Je ziet er niks van terug
En iets voor jezelf
Dat zit er niet in
En geven uit liefde wordt zo om zeep geholpen
Deze mensen zijn motjes
Ze zien er mooi uit
Maar misbruiken de liefde die jij geeft
Bijten ontelbare kleine gaatjes
Tot jouw liefde het begeeft
Het bleek een moeten
En het moeten waren dus motjes
Ze vreten kleine gaatjes in je leven
Zelfs zoveel dat je uiteindelijk door jezelf heen kijkt
Onmogelijk nog om te repareren
Gooi mij maar weg
Misschien is er ergens nog een mooi kleed
Om mij wederom te wikkelen
In een mantel vol liefde
Zonder motjes
Slechts gehuld in een wolk van aanvliegende vlinders
Af en toe pakken wij van die dagen, dan stappen we in de auto, of op de fiets, dan gaan we ervandoor. Gewoon tijd samen, genieten van de dingen om ons heen. Stoppen we ergens, kijken we wat rond. En de andere keer hebben we ook echt een doel, al gebeurd dat laatste niet vaak, dan is ons doel gewoon even rust.
Ik loop niet zomaar wat te blaten. Ik heb heus wel zinnige uitspraken. Ik eet geen bladeren, tenzij het kool of sla is natuurlijk. En in sommige dingen ben ik gewoon de beste…
Een paar weken terug was er olie in de haven gelopen in Rotterdam door een aanvaring van een schip met een aanlegsteiger. De olie verspreidde zich vliegensvlug, zo ook door de waterweg. Tot in Maassluis en Hoek van Hoek van Holland toe. De zwanen werden gevangen en schoongemaakt. Al het vuil werd van ze afgespoeld. Gisteren hebben we de eerste zwanen weer gezien bij Maassluis. Zou een flinke poetsbeurt ook helpen in ons leven?
Gedicht: Poetsbeurt
Wat zou het toch mooi zijn
Alles wat jij hebt meegemaakt, de nare dingen
Kleven aan je lichaam
In je ziel en in je geest
Dat ga je ook zien aan de buitenkant
Somber gezicht, futloos, geen zin meer
Soms zelfs zo erg, dat je zegt geen willen meer
Wat zou het dan mooi zijn
Als je gewassen wordt
Alle ellende en narigheid uit je lichaam en geest verdwijnt
Je weer blanco mag zijn
Zuiver wit als de veren van de schoongemaakte zwaan
Weer kan uitvliegen naar een mooi en schoon bestaan
Het leven is geven en nemen, maak wat tijd voor elkaar om te leren, te delen, te geven en………. te ontvangen. Vaak voelt het alsof je meer geeft dan dat je ontvangt, maar kijk naar het totaal en maak dan de balans op.
Gedicht: Heb je even voor mij
Hoeveel kan je geven aan de mensen om je heen
En hoeveel wil je hiervoor terug
Bestaat er geven zonder ontvangen, of ontvang je al door te geven
Jouw kijk op de mensheid en hetgeen je deelt
En kun je jouw eigenwaarde behouden wanneer je geeft
Ervaar je door te geven en te ontvangen de liefde voor elkaar
Vooral geven moet het toch zijn denk je vaak
En andersom zou ook heel prettig zijn, dat betekent dat de ander net zoveel om jou geeft
Nemen om te ervaren hoe heerlijk ontvangen kan zijn
Voor een beter samenhang in een relatie met elkaar
Ontvang wat je toekomt en geef door aan anderen om van hen ook weer te ontvangen
Ontmoet elkaar in respect voor elkaar en om te leren van elkaar
Retourneer wat je ontvangt om evenwicht te houden in je relatie en soms geef je een beetje meer
Zo’n twee jaar jaar geleden begon ik met schrijven van gedichten als soort van rouwverwerking. Mijn vader was overleden, ik kon het maar moeilijk verwerken. Alle vastigheid leek uit mijn handen te glippen. Ik zat niet goed in mijn vel, kon mijn zinnen niet meer verzetten en raakte depressief. Mijn moeder opperde om weer te gaan schrijven, maar verhalen had ik geen zin meer in. Een gedicht werd geboren, leuke, positieve reacties ontvangen. Een dichter in de dop geboren en nu twee jaar later columnist en journalist, wie had dat verwacht………
Gedicht: Feel Good
Felicitaties over het eerste gedicht
Enthousiast ontvangen
Een lichtpunt aan de horizon
Langzaam kwam de glimlach weer tevoorschijn
Goed gevoel kwam langzaamaan terug
Ondernemende geest geboren
Ontelbare gedichten geschreven
Doorgaan met dit goede gevoel
Feel Good
Dat is waarvoor ik schrijf, een goed gevoel voor mij. Ik kan mijn passie er in kwijt. Dat gun ik jullie ook.
Soms moet je in je leven een nieuw pad kiezen, een recht pad naar de toekomst die je voor ogen hebt. Net als alle paden die we hebben en die recht lijken, kennen hobbels, een begin en een eind of een kruispunt. Zullen we samen het pad aflopen en zien waar we uitkomen?
Gedicht: Een nieuw pad
De weg lijkt lang
Hobbels
Gaten in het wegdek
Maar doorgaans vlak
Zover als je kan kijken lijkt er geen eind aan te komen
Heb jij dat soms ook weleens? Zo een opgesloten gevoel, dat je niet meer eruit komt, dat je opgesloten zit in een lichaam die niet doet wat je wil, of een geest die vastzit? Dat je even niet meer vrij bent om te doen wat je wil? Dat je echt opgesloten zit, af en toe naar buiten kan om een beetje te luchten, soms bezoek ontvangt, maar er constant een hek is waar je niet doorheen kan? Bovenstaand is een foto van een gevangenis bij Wortel/Hoogstraten België, uit 1850 welke nu nog dienst doet als gevangenis.
Gedicht: Opgesloten gevoel
Opgesloten gevoel
Zo één waarbij je er zelf niet uitkomt
Dat je lichaam niet meer doet
Wat je kop zou willen
Dat je geest overstroomt van plannen
Maar het niet mogelijk is om uit te voeren
Dat het voelt alsof er een hek op je heen zit
Je wel kan zien wat er buiten gebeurd
Maar jij niet naar buiten kan
Af en toe slechts een uurtje bezoek ontvangt
Net als die gevangenen even een uurtje mag luchten
Het is toch te hopen dat je dan, op een dag
Door dat hek heen kan
Naar buiten kan wandelen en niet meer terug hoeft te komen
Twee weken geleden werd ik nog met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Pijn op de borst, kloppend gevoel, nou ja, zeg maar bonken. Ademnood, trillen, slap gevoel. Nou daar ging ik dan, bang, nee hoor, dat niet, gewoon controle dacht ik toen. Na wat onderzoeken weer naar huis. Meisje kende wel angst, nou zeg maar bang. Komt wel goed schatje….. De week erna de uitslag: beginnende reuma in de borstkast en diverse ontstekingen, gooi er maar bij, alsof een spierziekte niet genoeg is…….
Vaak hoor ik mensen over schuldgevoel praten: had ik maar…. Et cetera. Maar als je goed luistert hoor je ze eigenlijk zeggen: ik kon niet, want. Soms terecht, vaak onterecht, mensen weten soms gewoon niet hoe om te gaan met hun gevoelens.
Gedicht: schuldgevoel of onmacht
Had ik maar
Kon ik maar
Een heel verschil
Ben ik dan schuldig
Of ligt het aan de onmacht in mij
Kon ik maar meer geven
Onmacht doordat de middelen ontbreken
Ben ik dan schuldig
Nee geheel niet
Het is de onmacht die op speelt
Schuldig ben je als je bewust iets fout hebt gedaan
Wat zou er met jou gebeuren, als ik in mijn auto zou stappen en mijn neus achterna zou gaan. Zou jij je ellendig voelen? Zou je tranen met tuiten huilen? Zou je hart gebroken zijn? Soms zou ik echt zo willen instappen, mijn neus achterna, ik zou willen dat je dan ook instapt, de boel de boel laten en gewoon weggaan.
Gedicht: Soms vraag ik me weleens af
Wat zou er van je worden als ik zomaar weg zou gaan
Mijn leven is vergelijkbaar met mijn hartslag lijn. Ups en downs, met heuvels en dalen. Hoge pieken en extreme dalen. Klimmen en vallen. Denken doe ik rationeel, hierbij uitgaande van ervaringen en wat jij aangeeft. Knopen hak ik door met een botte bijl!
Kun jij echt ongestoord genieten, gewoon een dag weg zijn? De telefoon alleen voor noodgevallen of een foto, zodat iedereen kan zien dat je echt vrij bent, dat deze dag voor jouw zelf is, dat jij genieten mag? Of volgt er weer een app: mogen we dit, mogen we dat, er is geen eten, we gaan wat halen en jij MOET dat betalen……. Daar ligt duidelijk de grens! Ze zijn die ene dag niet erbij, ze zouden bij de andere ouder zijn. Nee jij mag de problemen opvangen van de ander zijn onmacht. De ander zal er nooit zijn, dus trek de grens, dit is de lijn. Tot hier en niet verder
Gedicht: Vrijheid
Wanneer mag het zo zijn
Innerlijke rust
Vrijheid
Weg met alle zorgen die niet nodig zijn
Je hebt je verantwoordelijkheid
Dat besef ik
Die heb ik ook namelijk
Maar dat wil niet zeggen dat je er altijd moet zijn
In mijn Daihatsu Materia heb ik een air matress, je kent het wel, een soort luchtbed, waterkoker, bekers en koffie mee, broodjes erbij, nog geen kookplaat, maar zou het bijna doen. Het lijkt wel een camper af en toe….
Soms heb je dat wel eens, dat je denkt, gooi er maar bij………. Ik kan het hebben zeg maar, niet eraf, gewoon erbij. Gratis en voor niks, hoef je niks voor te doen, het komt op je pad en probeer dan maar vrolijk te blijven en door te gaan!
Gedicht: Tiny House
Er gaat niks af
Gooi maar in mijn rugzak
Inmiddels is deze al vervangen voor een groter exemplaar
Dromen, turen, staren, op zoek naar…. Mag ik dromen van een mooie toekomst? Hij wordt sowieso anders dan ik had gewild. Door lichamelijke klachten, dingen die gebeurd zijn in het verleden et cetera. Nee, mijn leven is niet makkelijk geweest, dus mag ik dromen, dromen van een mooier leven?
Gedicht: Dromen
Vanaf mijn geboorte wilde ik al een mooi leven
Een geplaveid pad lag voor mij
Althans, daar droomde ik van
Keuzes werden gemaakt op jonge leeftijd
Werken wilde ik in de tuinbouw
Een mooi gezin, vrienden om mij heen
En toen ging er iets mis
Reeds op achttien jarige leeftijd werd ik afgekeurd
Terugkijkend op mijn leven is er heel wat gebeurd, mooie, leuke, spannende, maar ook verdrietige dingen. Dit draag ik allemaal bij me en moet ik een plek geven. Dat valt niet altijd mee. En nog gebeuren er dingen waar ik niet blij mee ben, die mij pijn doen, die mij schaden. Ik kies voor geluk, kijk uit over de mooie momenten, vergelijk het met een golf van de zee, die bedekt de minder mooie momenten ermee, maar weg zijn ze niet.
Gedicht: Laat mij leven
Gedachten dwalen soms af
Al dat negatieve in je leven
Je mag ze een plek gaan geven
Het is voorbij
Kwijt raken doe je het niet
Je draagt het altijd met je mee
Maar laat het positieve overheersen
Denk met dankbaarheid terug
Aan die mooie en gelukkige momenten
Laat dat die golf zijn
Die golf die overspoelt het negatieve uit je leven
Als je weet wat en wie het fundament van je leven is, dan kan je daar een sterk bouwwerk opzetten. Is je fundament goed, dan is de kans op een stevig bouwwerk groter. Alles begint bij het begin, tenzij je in een cirkel zoekt, dan is het eind vaak al zoek, laat staan dat je dan naar het begin zoekt.
Gedicht: Het fundament van je leven
Sterk, stevig, robuust
Daar kun je op bouwen en vertrouwen
De rest van je leven
Althans dat hoop je dan
Wat als het fundament wegvalt, of een deel daarvan
Waarop kan je dan nog verder bouwen
Zorg dus voor meerdere fundamenten
Pilaren die ondersteunen, zodat jij verder kan bouwen
Je ouders zullen er niet eeuwigdurend zijn
En je broer of zus, dat is ook nog maar de vraag
In je leven zal je mensen ontmoeten
Tijdelijke steunpilaren, waarbij je even rusten kan
Maar ook blijvende pilaren die je ondersteunen tot de laatste dag
Die uit liefde je zullen dragen, maar die jij op jouw beurt ook dragen mag
En is een pilaar even niet stevig genoeg
Omdat er een scheurtje in komt
Door onvoorziene omstandigheden of een slecht fundament
Ondersteun hen dan
Omring hen met jouw liefde en kracht
Zodat je samen verder mag bouwen
Valt jouw grootste steunpilaar dan eens weg
Weet dat de andere pilaren de kracht hebben om je op te vangen
Om jouw bouwwerk door al je ervaringen opnieuw te vullen met weelde
Weelde van een prachtig leven
Want eenmaal valt ook het fundament weg
Zullen de pilaren hun liefde, kracht en steun elders inzetten
Mensen zien mij vaak lachende door het leven gaan, geen vuiltje aan de lucht zou je op het eerste gezicht denken. En juist daar zit het venijn…
Ik dacht mijn plek te hebben gevonden in Maasland, waar ik mij terug kan trekken, afgezonderd, alleen zijn, tot rust kan komen. En dat klopt ook! Ik vind daar mijn rust, mag er graag zijn. De stilte, daar geniet ik van. En toch is er onrust in mijn hoofd, in mijn hart. Natuurlijk zijn er mensen waarmee ik kan praten, mam, mijn kinderen, Patricia en mijn vrienden. En toch is daar die onrust. Ik wil zo graag genieten van het leven en dan is daar die klote ziekte, de zeikzevers, de huichelaars. Komt er ooit een einde aan?
Bovenstaande quote ontving ik als een reactie op facebook van Iemand. Ik heb netjes gevraagd of ik hem mocht gebruiken, dat mocht, waarvoor mijn dank.
Als je jezelf laat omringen met mensen die je lief hebt en dat is wederzijds, dan heb je bestemming gevonden. Dan kan je daarmee door, verder met het leven, liefde ervaren, ontvangen en geven. Als je de liefde niet ervaart en het voelt alsof je alleen maar aan het geven bent, neem afscheid van die mensen en vertrek, zo snel mogelijk! Ik heb zojuist mijn paspoort weer verlengd………
Gedicht: Je bestemming
Voel jij dat je er mag zijn
Dat de mensen om je heen je liefhebben
Of ben jij goed genoeg voor hen, omdat je alleen maar geeft
Op zondag, als alle kinderen er niet zijn en het is mooi weer, dan trekken wij erop uit. Dan nemen we de fiets en gaan een eind fietsen. Enerzijds omdat we de conditie willen verbeteren, alhoewel ik ook heel sportief in de auto rij! Anderzijds omdat wij gewoon genieten van de omgeving, iedere keer een andere weg inslaan of gericht ergens naar toe gaan. De ene keer is het een festival, de andere keer familie, of dus gewoon een rondje. Wij genieten van deze rustmomenten, geen gezeur, geen gedoe, alle tijd en we zien wel waar we uitkomen. Dat is voor ons een klein beetje geluk!
Gedicht: Dat kleine beetje geluk
Zonder doel of bestemming
Gewoon “een blokje om”, om conditie op te doen
Omdat het gewoon heerlijk is om te genieten
Om de mooie omgeving te zien
Om even samen te ontspannen
Tijdens de inspanning dan
Gewoon, geen gezeur
Geen moeten
Geen gevraag
Gewoon even weg
De leuke dingen doen
Een festival bezoeken
Rond kijken en een drankje doen
Om dan de drukte weer te verlaten
En verder te gaan, een stukje rust
Even bij ma op bezoek
De route is korter
Al duurt het met de fiets langer dan met de auto
Toch is het even fijn
Om samen te fietsen, genieten dus
En die telefoon, ach die ligt in een tas
Geregeld een plingel, maar dat laten we voor wat het is
Dat zien we later wel
Een moment van conditie opdoen
Dat zouden bij mooi weer minder mensen moeten doen
Schrijven van huis uit, niet dat ik veel familie heb die schrijven. Natuurlijk, in de verre familie hadden we Hubert Korneliszoon Poot (Dichter, Abtswoude, 29 januari 1689 – Delft, 31 december 1733) en er was nog een Eikelenboom die een gedicht had geschreven, maar die is nooit bekend geworden.
Een leuk weetje over Poot, was dat het verhaal ging dat op het graf van dichter poot een 2 regel gedicht zou staan, dit is echter niet zo.
hier leyt Poot, Hy is doot
Dit epitaaf is, in tegenstelling tot wat velen denken, niet door hemzelf geschreven. Het werd door Jacob van Lennep in 1859 opgenomen in een uitgave van de werken van De Schoolmeester. Ook door hem zou het niet geschreven zijn, maar door zijn vriend Aart Veder. Op het graf van Poot, in de Oude Kerk in Delft, staat overigens gewoon “H.K. Poot/ Obiit/ 17 12-31 33”. (bron: Wikipedia)
Schrijven zit dus niet echt direct in de familie, maar een leuk om te weten is het wel
Gedicht: Schrijven van huis uit
Nee het zit niet in de familie
Wij zijn geen bekende schrijvers
Op één ver familielid na dan
Dichten zat in zijn bloed
Hij was een weinig origineel dichter
Een enkel gedicht natuurlijk daar
Welke nog weleens wordt aangehaald
Maar de meesten waren toch gedichten voor anderen gemaakt
Een bruiloft, feest of ander partij
Hij dichte een woordenlijst
Maar weinig over wat hij zelf meemaakt
Nu zal ik ook nooit zo beroemd worden als dichter Poot
Een parkeerplaats voor mindervaliden fietsen en scootmobielen, een prachtige oplossing, maar ik ben geen ‘standaard gehandicapte’. Ik heb niet zo een driewielfiets of scootmobiel, ik heb een bakfiets. Zo val ik niet op als mindervalide. Ze zien aan mij niets……. En toch mag ik hier dus staan met mijn bakfiets.
Gedicht: Ik mag hier staan
Aan mij zie je niks
Ik ben ‘onzichtbaar’ ziek
En zeg nou zelf
Wat is een standaard invalide fiets
Oké, een scootmobiel is duidelijk
Ook al woorden deze soms feestelijk versierd
Maar een mindervalide fiets
Zo een ding met drie wielen
Nee dat vind ik niets
Twee wielen aan de achterzijde
Ik zou elke stoeprand raken
Omvallen tot gevolg
Nee ik vind het niets
Zo een mandje erop
Net genoeg voor de dagelijkse boodschap
En waar laat ik het kratje bier dan
Of die flessen wijn
Want dat raak ik in dat rot mandje niet kwijt
Nee een mindervalide fiets is niks voor mij
Maar een gewone fiets dat gaat ook niet
Mijn evenwicht is verstoord
En toch fiets ik graag
Een scootmobiel wil ik niet
Alle beweging ben je kwijt
Ik werd er lui van
Daarnaast gaat de conditie ook nog eens achteruit
Maar een mindervalide fiets hoeft toch niet altijd twee wielen achter
Ik kocht gewoon een bakfiets
Twee wielen voor
Zicht op wat je doet
En de boodschappen inclusief krat bier of doosje wijn
Die neem ik makkelijk mee in die bak
Over een mindervalide fiets parkeerplaats zeg ik met volle overtuiging
Nu mijn gezondheid het niet toestaat, maar ik wel twee mooie ritten kreeg aangeboden, waarbij voor één wij al diverse malen hebben mogen rijden en de financiële middelen mij nu ontbreken, zou ik het zo weer doen! Mooie lange ritten, genieten van de omgeving, even weg zijn een paar dagen. Slapen in de auto, met eten niet te moeilijk doen, wel zorgen natuurlijk voor de dagelijkse voedingsstoffen en bij aankomst de wagen snel leeghalen, zodat er wat tijd overbleef om te genieten van alle moois wat de omgeving te bieden heeft en te zien dat je mensen echt blij hebt gemaakt. Maar helaas, de gezondheid laat mij in de steek. En iets opbouwen als hulp uitblijft, dat blijkt lastig. Als ik die kans nog eens kreeg…….
Vrijheid
Weg van alles en iedereen
Nou ja, vaak met zijn twee
Lange afstanden
Genieten van de natuur en de omgeving
Een paar dagen op de weg
Met weinig mensen om je heen
Mede weggebruikers, maar daar had je geen last van
Vanavond zat ik even te kijken op een Facebook profiel van iemand die ik ken. Ik wist dat hij in de uitvaartverzorging werkt en we hebben er wel eens over gesproken. Ik ken hem van een netwerk evenement voor ondernemers en heb bij onze laatste ontmoeting een best interessant gesprek er over gehad. Nu ken ik eigenlijk niemand die enthousiaster kan vertellen over een uitvaart dan hij…… Tegenwoordig kan er ook heel veel. Je kan het bijna niet zo gek bedenken. Maar dit was toch even echt “out of the box”. Resomeren….. Een paar uur in water met een of ander goedje, milieu vriendelijker dan begraven of cremeren. Maar je kan je lichaam ook afstaan aan de wetenschap.
Gedicht: na de dood
Dood en begraven
Onder de grond gestopt
Zand erover, grond erop
Om je vervolgens door de wormen
Of andere op te laten eten
En de resten verteren wel
Tot op het bot
Afstaan aan de wetenschap
In zo een pot
Zodat de dokter nog eens naar je kan kijken
Open snijden als er tijd voor is
Op sterk water gezet
Cremeren
Dat wordt heet onder je voeten
Tot as verbrand
Net te lang in de zon gelegen denk ik dan
Maar nu weer iets nieuws
Resomeren
Geschoven in een bak met water
Een of ander goedje erin
Je lichaam verteerd
En aan het eind
Simpel gezegd
Alleen nog even je botjes malen
Om vervolgens uit te strooien
Ben je al dood
Verzuipen ze je ook nog eens
Voor de zekerheid denk
Maar
Alles in het kader
Beter voor het milieu
Ik weet het met al die keuzes ook niet meer
Laat mij dan maar leven…..
*Wil je meer weten over resomeren kijk dan eens naar het volgende filmpje
Soms voel ik mij net een vlieger, vrij als een vogeltje vlieg ik alle kanten op. Ik geniet van de vrijheid, van het doen wat ik wil en niet wat een ander van mij verlangt. Maar ben ik dan ook echt vrij? Nee, geheel niet, er is nog altijd een lijntje en soms twee, ligt aan het type vlieger, die mij willen sturen, soms een richting op die ik niet wil gaan en soms sturen ze me juist de mooie kant van het leven op, dat je je vrij voelt, dat je het idee hebt dat je even helemaal mag gaan.
Wat een prachtige dag, naar een festival geweest, gelukkig aan het water. Met de voeten in het water baden, genieten van zon, muziek, drankje, heerlijk weer.
Er komt een dag, dan zullen jullie daar staan, om definitief afscheid te nemen, mooie momenten komen er dan niet meer en heb je wel alles gezegd bij leven? Ik weet zeker, er zullen er zijn die tranen zullen laten. Maar nu zie ik ze niet, ook zij zullen er waarschijnlijk vooraan willen staan. Tranen in de ogen, jankend als een klein kind, och wat erg dat hij is heengegaan. Nou ik kan je vertellen, dan is het te laat!
Gedicht: Eenmaal zullen jullie daar staan
Daar staan jullie dan
De één met een bedompt gezicht
De ander een traan van oprecht verdriet
Maar er staan er ook te janken
Krokodillentranen wel te verstaan
Je haalt ze er vast wel uit
De oprechte personen
De mensen met stil verdriet
De mensen met krokodillentranen
Dan zal ik blij zijn dat ik dat niet meer zie
Verhalen worden dan verteld hoe goed ik wel niet was
Vroeger zagen we elkaar vaak, deden we leuke dingen, het feest kon niet op. Deelden we zorgen en ellende, zagen wij elkaars verdriet. En nu, nu ik zelf ziek ben, zie ik anderen bijna niet. Wat heb ik immers nog toe te voegen aan hun leven? Mijn lichaam laat het vaak afweten, werken doe ik niet meer, ik zit volledig thuis. Sjouwen zoals vroeger, of een administratie voeren, dat lukt bijna niet. Daar ben ik te zwak voor geworden. En natuurlijk weet ik, ik heb het vaker geflikt, ben eerder door een diep dal gegaan, artsen staan soms versteld door wat ik allemaal weer kon en de fysiotherapeut, voor haar was ik het “paradepaard”. Acht jaar in een rolstoel, vechten, oefenen, nog meer vechten en uiteindelijk……… Ik kon weer staan! En nu ben ik weer ziek, vitamine B12 en D gebrek. Het gevolg is dat ik weer ben afgezwakt, minder kracht, weinig kunnen doen, ja zelfs een schoonmaakster om het huis bij te houden. Dan ben je weinig meer waard voor sommige mensen. Daarom maar simpel deze vraag.
Gedicht: Behandel me nou gewoon zo als vroeger!
Ik ben niet gek
Mijn hersens doen het nog goed
Mijn lichaam, tja dat is een ander verhaal
Maar ook die hersteld langzaam aan
Ik weet het
Het duurt ieder te lang
Maar hoe denk je dat dat voor mij is
Denk je dat ik het ook wel even zonder vrienden redt
Dat ik geen behoefte aan gezelschap heb
Nu het even niet meer gaat
Denk je niet dat ik net als vroeger zou willen weten
Voor er mensen zijn die denken dat het gebruik van het woord mongool kwetsend is wil ik toch het volgende toevoegen:
REACTIE VAN EEN MOEDER:Nou Jeroen, ik met mijn zoon Joost met Down, voel het woord mongool niet als een woord dat betrekking heeft op mijn zoon. Mongool wordt idd gebruikt als er iemand dom gevonden wordt en ik ben er al zooo lang achter dat dat woord totaal geen betrekking heeft op mensen met het Syndroom van Down. Want dat is de rechtmatige titel van mensen met die ‘handicap’. Dat woord weer tussen haakjes, want als ze iets zijn dan is dat het niet. Ze leven veeeeeel meer vanuit hun hart. En daar moeten veel mensen nog naar toe groeien. Mongool? Nee ik heb daar niks mee. Stuit mij niet tegen mijn borst.
Soms vraag ik me af hoe ik onze wereld een beetje mooier, beter, gezelliger, aangenamer, oftewel gelukkiger kan maken. Kan ik dat wel, of heb ik jou daarbij nodig? Moeten wij dit niet gewoon samen doen? Ik kan het toch ook niet alleen……..
In mijn leven heb ik door allerlei omstandigheden in de put gezeten. Vaak zijn er dagen dat je je afvraagt of de bodem al is bereikt. Geen idee hoe diep die put is.
Feestend door het leven, de “vrijheid” beleven en als het dan uiteindelijk niet bevalt, kom je dan net als de verloren zoon weer terug naar huis?
Ik schrijf over wat ik echt meemaak, dat maakt dat mijn gedichten / gedachten soms moeilijk zijn voor anderen, maar vaak ook herkenbaar voor velen. In ons gezin is veel gebeurd, leuke, mooie, maar ook heftige momenten. Verlaten, alleen, samen. Maar nooit echt compleet.
Bovenstaande foto is een uitsnede van de foto op het boek van Henry Nouwen, Eindelijk thuis. Wanneer je goed naar het originele schilderij kijkt, dan vallen de twee verschillende handen je op. De één grof, de ander fijn.
Gedicht: De verloren zoon
Het leven moet een feest zijn
Zo een van laat mij mijn eigen gang maar gaan
Laat mij doen wat ik wil
Maar is dat wel zo, doe je dat ook
Beïnvloedbaar
Gedreven door falen in jouw ogen
Gedreven door…….
Gedreven, ja waardoor, ik zou het niet weten
En dan als je eens tot inkeer komt
Kom je dan met hangende pootjes terug
Zullen wij zo zijn als de vader in het schilderij van Rembrandt
De strenge vaderhand aan de ene kant
De zachte moederhand aan de andere kant
Respect van de vaderhand om van iemand te houden
Weet hebben van de individualiteit van elk persoon
Maar ook de liefdevolle zachte hand van de moeder niet te vergeten
Revolutie kun je creëren, ofwel maken, door denken, durven, doen geloven. Maar het kan je ook overkomen. In mijn droom ben ik gezond, sjouw met van alles en nog wat rond, maar in het dagelijks leven voel ik mij soms slechts een schim. Mijn gezondheid staat het niet toe om te sjouwen, te doen wat ik echt zou willen, het is niet anders. Maar met de hulp van de huisarts en de fysiotherapeute zit er weer vooruitgang in. De huisarts is erg voorzichtig bij het zetten van een injectie, de therapeute daarentegen pakt het iets harder aan…….
Soms zou je weleens willen onderduiken, gewoon de rust en anonimiteit opzoeken, weg van alles, gewoon rust. Geen moeten, geen zoeken, geen gezeur, geen doen. Gewoon niks, rust. We moeten van alles en als dat nu gewoon eens simpelweg niet gaat? Doordat je moe bent, doordat je het even niet aankan, doordat je ziek bent…….
Ik kijk graag naar het programma van Johnny de Mol: De reis van je leven. Mensen die ernstig ziek zijn, opgegeven door de wetenschap, omdat er nu eenmaal geen oplossing is voor hen, gaan nog één keer de reis van hun leven maken met drie vrienden. Een emotioneel en prachtig programma. Oprechte en eerlijke gesprekken en zoals altijd kunnen ze niet alles laten zien, daar is het programma gewoon te kort voor.
Gisteren heb ik dus ook weer zitten kijken. Enkel citaten heb ik verwerkt in onderstaand gedicht. (vet en cursief in de tekst)
Gedicht: Onderduiken
Er is geen genezing meer mogelijk voor jouw ziekte
Een onmogelijke opgave om verder te gaan
Het is een strijd die al gestreden is
Eenzaam moet je het ondergaan
Ook al heb je mensen om je heen
Die klote ziekte draag je alleen
Dat nemen ze niet bij je weg
Je moet er maar mee omgaan
Mensen blijven weg
Ze kunnen er niet mee omgaan wordt er dan gezegd
En jij
Jij kan dit toch ook niet alleen
Blijkbaar zul je wel moeten
Als je ziek bent sta je vaak alleen
En dan
Dan ben je al ongeneeslijk ziek en dan wordt je ook nog eens sociaal buitengesloten
Zo van zoek het maar uit met jouw ziekte
Dat past even niet in mijn straatje
Nou tegen die mensen zou ik zeggen
JIJ OOK NIET!
Niet bij leven
Blijf dan ook maar weg als het te laat is
Dan heb ik er ook niks meer aan
Kom je dan kijken of er echt geen beweging meer inzit
Of de laatste adem er echt is uitgegaan
Nee, voor die tijd zou ik willen onderduiken
Met de mensen die er echt nog voor mij zijn
Bij leven wel te verstaan
Nog één mooie tijd
Onderduiken in de reis van je leven
Tot aan het eind van mijn leven
En ben jij er niet bij
Kom dan ook die laatste dag niet kijken
Het is geen poppenkast
Het is dan immers voorbij
Dan is het over en sluiten
Dan ga ik voor altijd
Onderduiken
Zo denk ik er dan over, niet bij leven, dan ook niet bij het eind…….
Wat een dag, eerst mijn column geschreven voor Feel Good Radio geschreven ( https://pijnacker-nootdorp.tv/het-nieuws-in-een-notendop-15/ ), vervolgens snel onder de douche gegaan, om op tijd bij de fysiotherapeute te zijn. Ik weet het zeker, ze is gek op masseren en kneden, maar wat deed het weer pijn. Één maat kwam me daarna halen, ik wilde mijn bakfiets halen. Zo gezegd, zo gedaan. Bakfiets gehaald, denk nog even een kop koffie en op gemak terug. Kom ik bij de flat aan zit er een kennis buiten, toch maar even aan, tijd geleden, even bijgepraat. Snel naar Jan bakkie doen, beloofd is beloofd. Nog even snel bij andere kennisjes aan. Allebei op leeftijd, hij de ziekte ALS. Hij blijft er relatief rustig onder, zij heeft het zwaar. Toevallig hadden ze het van de week nog over mij gehad. Ik was dan ook al even niet geweest, omdat ik zelf niet in orde was.
Op deze dag zetten we alle moeders extra in het zonnetje!
Dat verdienen ze ook. Ze hebben je gedragen, jouw op de aardbol gezet. Je begeleidt tot wie je bent. Je geholpen toen je het moeilijk had, maar ook in mooie momenten was zij erbij. Eigenlijk zou het elke dag moederdag moeten zijn. Zo dierbaar is zij voor mij!
Ik geniet ervan om cruiseschepen te kijken bij de waterweg. Of hij nu mooi is of niet, dat laat ik in het midden. Het is gewoon heerlijk om op een bankje te genieten van het weer, boten te kijken en samen te zijn.
Het leven met een spierziekte heeft ook mooie kanten. Ik ben pas in het jaar 2000 voor het eerst echt ziek geworden, een poosje in een rolstoel mijzelf moeten voor-bewegen, om vervolgens met therapie weer zelfstandig te lopen. Maar in de loop van de jaren ging ik toch achteruit. Eerst met krukken, toen toch weer voor langere stukken in een rolstoel. Uiteindelijk toch volledig in de rolstoel. En al die jaren wisten wij niet wat er aan de hand was. Dat duurde zo 8 jaar voort. Wederom ziek, letterlijk bijna doodziek. Opgegeven door de artsen, naar huis, alle toeters en bellen, bed in de woonkamer, voor de artsen was het klaar. Maar dat was het voor mij niet. Toch nog naar het UMC Utrecht, zal de details besparen. Neem maar afscheid was ook hun advies. Nou daar lig je dan en maar blijven ademen. Na nog een onderzoek op goed geluk, gooi er maar een tabletje in, op hoop van zegen. Gelukt! Het lijkt te werken, revalideren, vechten, nog meer revalideren. Tot de fysiotherapeut mijn wilde laten staan om mijn benen te kunnen strekken. Met hulp van een goede vriend overeind, ze zei: je staat op je voeten, waarop ik antwoordde: dan wil ik ook leren lopen!
Gedicht: Geen standaard “gehandicapte”
Je bent gek
Dat gaat niet lukken
Nou dan heb je een uitdaging
Jij bent toch de therapeut
Ik doe mijn uiterste best
Jaren van therapie en vechten
Die verdomde rolstoel uit
En dan wil je door
Een stuk fietsen leek mij wel iets
Maar helaas dat gaat niet, evenwichtsstoornis
Neem een driewielfiets, via de WMO
Vroeger heette dat nog voluit
Wet Maatschappelijke Ondersteuning
Tegenwoordig nog de WMO
Maar dat net even anders
Wij Moeten Ontmoedigen
Afijn, dat wil ik niet zo een driewielfiets
Je bent dan zichtbaar “gehandicapt”
Dat ben ik wel, maar toch ook weer niet
Nee, die twee wielen aan de achterzijde
Levensgevaarlijk
Ik zie de breedte niet
Een stoeprand zo meegenomen
Een val gemaakt
Nee, van mijn leven niet
Een mandje voor de boodschappen
Nou voor een dag, meer past niet
En die krat bier kun je dan wel vergeten
Nee, ik koos voor een bakfiets
Kind erin en naar school
Kijk eens hoe schattig
En wat een moderne papa was ik
Nee, ik wil het niet zijn
Ik ben geen gehandicapte
En als ik tachtig ben
Dan zullen mensen mij nog zien gaan op mijn bakfiets
Ken je dat, pech onderweg. Een wiel dat er afloopt, de boel kapot afgebroken? Zo is het in het leven soms ook. Je denkt dat je alles goed op de rit hebt, alles geregeld, klaar voor vertrek. Je hebt je doel bepaald, een rechte weg er naar toe denk je dan. De kortste route om je doel te bereiken. Dan komen er bergen, langzaam klim je ertegen op om vervolgens in een rap tempo naar beneden te gaan en je weg te vervolgen. Een bocht, even remmen en vol gas doorgaan, tol betalen. Ja ook de belastingdienst zal je regelmatig vertragen. Maar het is toch jouw geld, je hebt al belasting betaald. Reken maar eens na wat je nog meer kwijt bent, btw, tol, verzekeringen, rente als je geld hebt geleend of op afbetaling gekocht. En dan krijg je ook nog eens pech. Een wiel loopt eraf, onderdelen gebroken. Oponthoud voor reparatie, om weer verder te gaan. Zo is het leven dus ook.
Gedicht: Pech
Vanaf je geboorte een rechte weg volgen
Tenminste daar ga je vanuit
Dan komt daar de eerste berg
Je probeert je om te draaien, een zware opgave
Opdrukken, je lijkt wel een sportman
Beentjes onder je heup zien te krijgen, om te gaan kruipen
Proberen om te gaan staan
Je eerste stapjes zetten om te gaan staan
En als het dan zover is, dan mag je lekker een paar jaar spelen
Even afslaan, je moet naar school
Als een berg zie je er tegenop
Jaren zwoegen, zweten, tranen komt er een eind
Je bereikt een top
Snel die berg verlaten en aan de slag
De volgende berg, je eerste baan
Daar gaat je eerste deel van het geld
Je eerste kennismaking met de belastingdienst
Nee dit is het niet, je neemt de afslag, de eerste bocht
Nieuwe weg op en verder gaan
En dan wordt je ziek
Sommigen al eerder, maar ik neem mijn eigen leven als voorbeeld
Het wiel loopt eraf, komt scheef te staan
Wat een pech, maar hulp is onderweg
Vrienden, familie of iemand die het jou gunt helpt je weer op weg
Ook al ben ik nog niet in orde, ik probeer toch zo veel mogelijk te genieten van de dingen die (nog) kunnen. Vandaag is de tuinman geweest, alles gesnoeid en de rommel afgevoerd. Heerlijk is dat, weer ruimte in de tuin om te zitten en niet al dat onkruid om je heen. Ook het huisje is weer lekker opgefrist door de schoonmaakster en ik, ach ik deed lekker niks….. Nou ja, tussendoor naar de fysiotherapie. Die dame weet de zere plek wel te raken zeg! Nou ja, rug ingetapet en maandag weer terug.
Gedicht: Genieten van de zon
De tuinman maakt de tuin netjes
Het is niet groot
Een postzegel maar
Alles gesnoeid, het onkruid eruit
De schoonmaakster heeft iets minder werk
Het huisje aan kant
Stofzuigen, poetsen en dweilen
Alles weer fris aan de kant
De fysiotherapeute pakte al snel de pijnlijke plek
Vandaag vieren we de vrijheid, de dag van de capitulatie van de Duitsers. We mogen weer in “vrijheid” leven. Maar door alle regelgeving zijn er nog maar weinig vrijheidsfestivals. Tegenwoordig zijn het meer grote zuipfestivals dan feesten waar nog de geschiedenis wordt verteld en je tastbaar kan zien wat de bevrijding echt inhield.
Mijn leven moet een feest zijn, waarbij je ‘s-avonds volledig uitgeteld op bed neervalt. Alsof het je laatste dag is geweest. Alsof morgen niet bestaat……
Samen hebben wij een hechte band, na alles wat wij hebben meegemaakt in het leven en na het overlijden van ons maatje, doen wij veel dingen samen. Ik geniet van die momenten, ook al zijn die niet altijd makkelijk geweest. Verdriet over het overlijden, opnames in het ziekenhuis, ziekte en alles wat er in ons gezin gebeurd. Maar samen hebben wij het goed. We staan voor elkaar klaar, helpen waar het kan, doen samen leuke dingen, of drinken een bakkie bij elkaar. We bespreken veel, maar altijd is de keuze aan jezelf. Doe wat goed voelt, je weet zelf hoe wij over bepaalde zaken denken. Geniet zolang het kan en maak daar gebruik van. Ik hoop dat je er nog lang zal zijn. Onze band is sterker geworden dan ooit te voor en daar ben ik je dankbaar voor!
Ik heb familie in Canada, en soms denk je wel eens aan ze, hoe zou het met ze gaan, waar en hoe wonen zij. En soms komt er weleens een foto voorbij, dan krijg je een heel erg klein stukje inkijk in hun leven, heel kort, heel even. Zo ver weg en toch zo dichtbij, in gedachte dan.
Veel energie heb ik op het moment niet, het is even op. Ik doe wat ik moet doen, meer zit er ook niet in! En ieder die mij kent weet dat dat niks voor mij is. Mijn lichaam voelt moe, mijn ogen sluiten regelmatig, ook overdag. Ik slaap de hele nacht er is weinig wat ik dan nog hoor en overdag kan ik dat ook zomaar een paar uur. Nee, dit is niks voor mij. De Energie is even op.
Ik ben twee minuten stil, uit respect voor de gevallenen in de tweede wereldoorlog. Omdat zij hun leven gaven, leven wij in een “vrij” land. Daarvoor hebben wij met elkaar regels afgesproken. Geschreven en ongeschreven.
Enige jaren heb ik beelden en overige spullen verzamelt van adelaars. Ik had een vitrinekast vol. Nu heb ik er geen ruimte voor. Slechts enkelen uitgestald in mijn woonkamer. Maar nog vind ik het een machtig dier, een mooie uitstraling, maar zeker ook kracht.
Ik ben maar een eenvoudig persoon, kan intens genieten van kleine dingen, staren over land, genieten van het strand, de zee, de golven. Natuurlijk, soms denk je dan: Neem me maar mee, naar een ver en onbekend land. Weg van alle zorgen, op naar dromenland. Ik ben geen Westlander, Maaslander, Maassluizenaar, Nederlander. Ik wil daar zijn waar ik mij op dat moment gelukkig kan voelen, waar ik mag zijn wie ik ben. Mijzelf in alle eenvoud. Ik ben maar een bescheiden persoon, al denken sommigen anders. Natuurlijk, ik heb spullen, geld heb ik amper. Misschien iets verkeerd gedaan? Of ik heb gewoon geleefd, het kan zomaar de laatste dag zijn. Alhoewel ik dat niet hoop natuurlijk. Ik leef gewoon van dag tot dag.
Gedicht:
Ik ben ook maar een mens Leef van dag tot dag Wat morgen komt, dat zie ik dan wel Kijk ik uit over velden Geniet ik bij het strand
Dan ben ik in mijn element Kan ik zijn wie ik ben Nimmer hoef ik een masker af
Vrienden zoek je uit, soms komen ze zomaar in je leven, totaal onverwacht. Soms kan het zomaar gebeuren dat je iemand al jaren kent voor hij echt in je leven komt. Regelmatig ging ik vroeger even bij hem langs op kantoor. Ik was nog een jochie, hoe oud was ik nou eenmaal, Ik was net een tiener geworden. En toch wist ik al, dit is een bijzondere man. Zacht, gemoedelijk, een praatje, een advies.
Papa voor altijd, Hoek van Holland
En als ik daar dan kwam, mijn moeder werkte daar ook, dan ging ik eerst even ma gedag zeggen, om vervolgens even een rondje te maken. Als ik daar dan bleef eten, dan zaten we bij elkaar aan tafel. We konden het goed met elkaar vinden. En jaren later kwam hij in ons gezin. Toch onverwacht, maar vanaf de eerste dag vier handen op één buik, het beste was die van hem te nemen, zijn buik was wat voller, met een knipoog, was zijn bijnaam snel beslist, het was voortaan bolle en ik! Tegen ma natuurlijk, dat wel, we hielden van een dolletje, maar ook de goede gesprekken kwamen snel. We waren vaak samen, hij hielp waar hij kon, maar we mochten ook gewoon ons eigen gang gaan. Wel binnen de perken natuurlijk, maar die had ma al gesteld. Geen probleem, ik wist wat wel en niet mocht, maar soms ging ik daar toch net een beetje overheen.
En in de jaren die volgde, toen ik ziek werd en het moeilijk had, was hij er voor mij. De eerste keer dat ik in een rolstoel kwam was doodeng voor ma, maar zeker ook voor mij. Hij sleepte ons er doorheen, had het al eerder meegemaakt. Wist van een negatief iets, in dit geval die rottige rolstoel, iets positiefs te maken. Plaatste je in een hoek bij een boom, blijf hier maar staan, we komen zo…….. Nou daar stond ik dan, hij lag in een deuk. Ma riep: dat kun je toch niet maken! Waarop hij zei: je dacht toch niet echt dat ik hem daar zou laten. Om vervolgens lachend mij mee te nemen en weer verder te gaan. En als ik iets zei terwijl hij mij duwde en hij hoorde het niet goed, dan slingerde hij mij op de achterwielen, lag ik bijna achterover, keek ik omhoog recht in zijn pretogen. We hebben veel beleeft. Hij kwam in ons leven als vriend en ging heen als mijn vader!
September 2015 is hij overleden, we missen hem nog elke dag!
Gedicht:
Als vriend kwam je in ons leven
Tot het eind toe bij ons gebleven
Je bracht ons dichter bij elkaar
Vier handen op één buik
We namen de jouwe maar
Die was wat voller dan die van mij
Vanaf de eerste dag was jij die vriend
Die ene speciale
Die ik zo nodig had
En ondanks dat we het nooit tegen elkaar vertelden
Soms komen er van die vragen voorbij, waarbij je denkt: Daar kan ik wat mee.
Vandaag was zo een dag, ik heb mijn netwerk ingezet!
Een stichting vroeg rolstoelen om met de cliënten met het mooie weer een wandeltocht te kunnen maken. En een vriend van mij werkt toevallig bij Hulpmiddelencentrum.
Het voorjaar is begonnen, bomen gaan groeien, bloemen gaan bloeien, het gras weer lekker groen en fris, de dieren weer naar buiten in de weilanden. Daar kan ik van genieten. Ik heb een bakfiets met elektrische ondersteuning. Een gewone fiets dat gaat niet meer en zeg nou zelf, ik ben toch geen standaard gehandicapte…… Ik doe de dingen op mijn manier en een driewielfiets past daar echt niet in! Laat staan een rolstoel, maar eigenwijze ik, die heb ik soms wel hard nodig, omdat het lopen soms ook niet makkelijk gaat.
Gedicht:
Wanneer het voorjaar is
De temperatuur oploop naar aangename hoogte
De zomerse dagen er bijna aankomen
Dan voel ik mij beter dan voorheen
Bomen gaan groeien
Bloemen gaan bloeien
De zon gaat hoger aan de hemel staan
Het wordt langer licht op de dag
Genieten kan ik daarvan
Ik neem mijn camera dan mee
Stap op mijn bakfiets, elektrisch dat gelukkig wel
